Un mundo no que pensar, crear e amar debe ter, ou ben un "límite", ou ben un "beneficio", ou ben unha "utilidade", é un mundo que non merece a pena vivirse. É máis : é un mundo condenado á esquizofrenia colectiva permanente.
Contra o adocenamento dos corpos e as conciencias, só queda, como mínimo, unha tenra provocación, e, ás veces, porque non dicilo, un corte de manga.
No hay comentarios:
Publicar un comentario