Hoxe caín na conta de que tanto a soidade como a impredictibilidade nas miñas decision, ás veces, fanme forte. Canto máis gardo o contacto con vellos amigos ou ex-parellas... máis caio na conta do abismo mental que nos separa, e do tempo que perdín tratando de agradar.
Non son capaz de agradar ou mentir só por medo a perder unha amizade ou unha parella, e moito menos por agradar á familia. A liberdade interior non admite, nin ningún pacto de sangue, nin ningún convencionalismo paralizante.
No hay comentarios:
Publicar un comentario