lunes, 25 de julio de 2011

25 Xullo, 2011.

Comezo "A campá de cristal" de Sylvia Plath.


"Cando cheguei por primeira vez ao "Amazonas", un homiño calvo e enano, con uniforme de botons, subiume a maleta no ascensor e abriume a porta do cuarto. Por suposto, precipiteime á fiestra para observar o panorama. Nun intre percibín ao botons abrindo os grifos do lavabo e dicindo : "Esta é a fría e esta é a quente", prendendo a radio e nomeando tódalas emisoras de Nova York, e comecei a sentirme nerviosa, así que me mantiven de costas a él e dixen fríamente :

-Gracias por subir a maleta

-Gracias, Gracias. !Ja! .dixo nun tono brutal e cunha voz horrible. E antes de que puidera darme a volta para ver qué era o que quería xa se fora, fechando a porta tras de si cun violento golpe.

Máis tarde, ao falarlle a Doreen do estrano da súa conducta, díxome :

-Tonta, quería a súa propina

Pregunteille canto debería de darlle e ela respondeume que 25 centavos, cando menos, ou 35, se a maleta era moi pesada. Eu podería subir a maleta perfectamente, só que o botons parecía tan ansioso por facelo que lle deixei levala. Creía que este tipo de servicio iba incluído na conta do hotel. Detesto dar diñeiro á xente por cousas que eu mesma podo facer; ponme nervosa"

Esmendréllome da risa.

No hay comentarios:

Publicar un comentario