Levo xa uns anos escapando de establecerme, física e emocionalmente, nalgures. Os mesmos anos que levo queixándome do meu Síndrome Ulises. Unha de dúas, ou lle encontro unha especie de pracenteiro masoquismo existencial ao feito de escapar constantemente do compromiso con lugares e persoas, ou son remotamente idiota por queixarme do que semento coa miña actitude.
Non, non me dou pena ningunha.
No hay comentarios:
Publicar un comentario